Blues Peer 2012

Blues Peer is een grote naam in het festivalmilieu. Misschien ook de reden waarom er ieder jaar weer grote namen opduiken. Achter die klinkende performers staan meestal ook muzikanten die in de schaduw heel erg goed zijn.

Laat ons er hier eentje uit die schaduw halen en onder het licht brengen.
Ben Mauro ( www.benmauro.com) is dit jaar twee keer in ons land te gast. In juli staat hij op Blues Peer als rechterhand (zeker niet slowhand) van niemand minder dan John Fogerty. In oktober sluit hij de rangen bij Lionel Richie in het Sportpaleis. Ben is al jaren de eerste keuze bij dit ex-Commodores lid.  

Ben Mauro groeide op in Syracuse, New York. Hij begon met gitaarspelen op de leeftijd van 16 jaar. De Led Zeppelin songs vlogen zijn ouders om de oren tot hij op 17-jarige leeftijd helemaal geobsedeerd was door muziek. Ben z’n hele leven draaide rond concerten in die tijd. “Ik stond vaak uren in de rij om een ticket te bemachtigen. Eenmaal binnen, stond ik helemaal vooraan om mijn favoriete bands van heel dichtbij te zien.” Dat is ook de reden waarom hij zichzelf nu nog steeds als “fan” bestempeld en het vaak moeilijk heeft als mensen hem als publiek persoon aanspreken.

In zijn jeugdjaren spendeerde Ben het meest van zijn tijd op zijn kamer, die vol hing met posters van Led Zeppelin en Jimi Hendrix (een cadeau van zijn oudere neef), dromend van een carrière als guitarist van een band die in grote stadiums speelt voor een internationaal publiek. Zijn eerste concert vond plaats tijdens één van zijn vaders rugby feestjes. “Ik reisde samen met mijn pa naar alle uitwedstrijden van zijn team en na de match werd er gedronken, gespeeld en gezongen met de tegenstander. Het was een perfecte training voor mij.” Ongeveer rond deze periode zat Ben op les klassieke guitaar waarna het richitng New York ging waar naar zijn zeggen de echte muzikale scholing begon.
Hij werd gevraagd om mee te spelen in de huisband van de CafeWha? In Greenwich Village voor 5 avonden per week van 10 uur ‘s avonds tot 4 uur ‘s morgens. CafeWha? Is de legendarische nachtclub waar Jimi Hendrix werd ontdekt. Ben perfectioneert hier zijn gitaarspel en speelt er alle soorten van muziek. Hij verlaat CafeWha? en speelt daarna in verschillende groepen die hem van de Hard Rock Clubs in New Jersey tot de Funk en R&B clubs in Manhattan brengen. Al snel is zijn naam gemaakt en stelt Lionel Richie hem voor om in zijn band te spelen. Hij verhuist hij naar Los Angeles. Ben’s reputatie als dynamische performer brengt hem ook tot bij veel grote pop sterren zoals Kelly Clarkson, Christina Aguilera, Britney Spears. Zelf start hij een eigen rock band met de naam 13Curves waarvan hij de frontman is. Meer info : http://www.13curves.com/

Blues Peer heeft natuurlijk nog veel meer te bieden. Voor het volledige programma : http://www.brbf.be/ 

Night of The Proms – Sportpaleis Antwerpen 22 oktober 2010

Het Sportpaleis wordt vaak overspoeld door externe organisaties en artiesten maar één keer in het jaar steekt alles in een “eigen jasje”. Night of the Proms is het paradepaardje van het huis en dat reeds 26 jaar lang. Voor deze editie werden kosten nog moeite gespaard in de keuze van de artiesten. Grote namen en dus een spetterende affiche. Dit alles ondersteund door een prachtig Il Novecento orkest en Fine Fleur koor.

Na de intro (waarin alvast een tipje van de sluier wordt opgelicht) komt als eerste Charlie Siem aan bod. Een jonge violist uit een Brits nest die reeds samen met Bryan Adams in de Royal Albert Hall stond en hem begeleide bij de song “Heaven”. Hij speelt een stukje Paganini en het “Presto” uit de zomer van Vivaldi.
Daarna komt een Kameleon van de jaren ’80 op het podium. Ouder en wijzer zegt men dan vaak maar ook een pak minder bij stem en daarentegen een pak meer kilo’s. Boy George is de artiestennaam van George Alan O'Dowd en is de vroegere frontman van Culture Club. Zijn “ Do you really want to hurt me” is natuurlijk een klassieker en het publiek vergeeft hem dan ook vrij snel zijn “minder bij stem zijn” (to say the least).
Na een klein klassiek intermezzo bestijgt een zebra/zeepaardje de scene. De 62-jarige Grace Jones is al een serieus uit de kluiten gewassen madame en benadrukt dit nog eens met een paar stilletto’s om U tegen te zeggen.

"Music" van John Miles is nog zo’n absolute klassieker op deze Proms. Ook al hoorde ik deze song al zo vaak, toch dringen de woorden plots heel erg in m’n eigen leven door.
My First Love katapulteert me terug naar eind jaren zestig toen ik als kleuter met mijn rode huispantoffels danste op de tonen van Middle Of The Road. Nu, veertig jaar later, is die muziek nog steeds een “rode” draad in mijn leven.
Net voor de pauze krijgen we nog een performance van Black Lady Grace Jones in een rode outfit. Om eerlijk te zijn, heeft het voor mij heel veel van een vogelverschrikker. Als ze plots de rug naar het publiek toekeert, zijn we echter heel verrast. De achterkant is een blanco bladzijde, in haar geval een nero kant, om meer correct te zijn.

In het begin van deel 2 is er plaats voor een surprise act. Barry Hay frontman van Golden Earring brengt "Radar Love" & "When The Lady Smiles" en alle jaren ’80 liefhebbers zijn direct mee in het verhaal.

Voor "Kama Kamaleon" heeft Boy George als ruggensteun de drie backings en z’n eigen gitarist nodig. Het lijkt in geen jaren op de originele versie maar heeft niettemin een nostalgische waarde. Daarna kiest hij nog voor een cover : “You were always on my mind”. Het publiek laat zich van zijn beste kant zien en neemt de moeilijke stukken van hem over.

Tijd voor de derde grote gast van de avond. John Fogerty, de 65 jarige songleverancier van CCR, speelt een eigen hoofdstuk in het Proms verhaal. Zes bekende songs worden in een vrij originele versie gespeeld. (Down on the Corner – Long as I see the light – Don’t you wish it was true – Have you ever seen the rain – Bad Moon Rising – Rockin all over the World)

Black Diva Jones brengt met “Slave to the Rhythm” een gymnastiek staaltje van hoepelbehendigheid en uithoudingsvermogen terwijl ze op weer andere stilletto’s over het podium schrijdt. Zelfs Guy Deprez kan een welgemeende glimlach niet onderdrukken.

Night of the Proms staat steeds garant voor een afwisselende en aangename muzikale avond. De Koninklijke verslaggever meldt dan ook reeds present voor de volgende editie.

Info : http://www.sportpaleis.be/
Namen voor de 27ste editie van het grote feest van klassiek en pop worden pas later bekendgemaakt, maar snelle beslissers reserveren nu al hun favoriete plaatsen.
Prijzen (onder voorbehoud):Een uitnodiging om te betalen krijgt u pas nadat de eerste namen bekend zijn gemaakt.
Het middenplein is met staanplaatsen vooraan en zitplaatsen achteraan.
19,00 euro: staanplaatsen balkon
22,00 euro: staanplaatsen middenplein vooraan
31,00 euro: rolstoelplaatsen (alleen telefonisch te reserveren)
35,00 euro: zitplaatsen balkon, tribunebochten en laatste rijen onder balkon
40,00 euro: zitplaatsen tribunes en middenplein achteraan

Night of the Proms 2010

Night of the Proms brengt dit jaar drie grote muzieklegenden op het podium. John Fogerty, Grace Jones en Boy George zijn topartiesten met een eigen verhaal en vooral met prachtige songs. Wie kent niet "Rockin all over the World", "Slave to the Rythm" of " Do you really want to heart me"?

Violist Charlie Siem die al met Bryan Adams op het podium stond, weet precies hoe hij klassiek en pop moet samensmelten tot een magisch geheel. John Miles, Il Novecento o.l.v. Robert Groslot, het koor Fine Fleur en de Electric Band maken de affiche opnieuw compleet.

Meer info en tickets : www.sportpaleis.be