Een parkingticket van 15 euro (de prijzen blijven blijkbaar stijgen) met de nodige aanwijzingen waar en hoe ik op een wei moet parkeren. Mooi niet, als ik 15 euro betaal, dan parkeer ik op “wijze van de chef”.
Korte wandeling van een kleine kilometer tot aan het terrein. Leuk plaatsje gezocht terwijl Jaimie Lidell al het beste van zich gaf.
De acts volgden enorm snel op mekaar. Mint Condition was nog maar juist vertrokken toen Larry Graham in fanfare stijl over de frontstage z’n intrede maakte.
Die fanfare was er blijkbaar toch iets te veel aan want de hemel trok zwart dicht en we kregen onze eerste, weliswaar verfrissende, regenbui . De band speelde er aardig op in met “Can’t stand the rain”.
Rond half 10 maakte de hoofdact zijn opwachting. Fris gewassen en geschoren met de haartjes netjes gekortgewiekt en in outfit die een verlengde is van zijn nieuwe cd. Helemaal anders dan het “vettig ventje” dat we uit het verleden kennen. Maar de blik is nog steeds identiek. Hij oogt monter en alert en straalt dat ook ten volle uit.
Let’s go crazy opent het concert en al gauw passeren ook 1999 en Little Red Corvette. Tijdens Purple Rain gaan heel toepasselijk de hemelsluizen weer open en ik moet zeggen, het heeft iets speciaal als je met gebloemde poncho in de regen staat te dansen op een live versie van die bekende “paarse regenbui”.
Rond half 10 maakte de hoofdact zijn opwachting. Fris gewassen en geschoren met de haartjes netjes gekortgewiekt en in outfit die een verlengde is van zijn nieuwe cd. Helemaal anders dan het “vettig ventje” dat we uit het verleden kennen. Maar de blik is nog steeds identiek. Hij oogt monter en alert en straalt dat ook ten volle uit.
Let’s go crazy opent het concert en al gauw passeren ook 1999 en Little Red Corvette. Tijdens Purple Rain gaan heel toepasselijk de hemelsluizen weer open en ik moet zeggen, het heeft iets speciaal als je met gebloemde poncho in de regen staat te dansen op een live versie van die bekende “paarse regenbui”.
Het licht was een ware nachtmerrie. Zelfs van op de zesde rij stond Your Royal Highness helemaal in het donker. De lichtinstellingen veranderden van seconde tot seconde en vooraleer het toestel heeft scherpgesteld, valt er alweer een waas over de display.
Het concert komt heel erg verknipt over. Net als een boek dat samengesteld is uit vrij onsamenhangende hoofdstukken. Tot drie of vier keer toe, verlaat de ganse band het podium en wordt alles donker. Het duurt ook steeds vrij lang vooraleer er dan weer een nieuw stuk aan toegevoegd wordt. De interactie met het publiek blijft tot een minimum beperkt. Buiten een aantal meeroepers als oeh-aah en funky people (zo’n zonde dat ik m’n too funky shirt van Yog niet aanhad) blijft de prinselijke Prince hoog en droog op z’n podium staan en voelt dit ook figuurlijk zo aan.
Geen echte afsluiter en zo gaan we naar huis met een open einde-gevoel. Heel benieuwd of we ergens een recensie van Serge Simonard zullen terugvinden want die stond een paar meters van ons af. Misschien is een zinsnede uit 1999 toch van toepassing en zijn “Parties not ment to last”. Het nummer dateert van 1982 en toen we het luidkeels meebrulden was het millennium nog “zo ver van ons bed”. Ondertussen slapen we al 11 jaar op verse lakens!
Het concert komt heel erg verknipt over. Net als een boek dat samengesteld is uit vrij onsamenhangende hoofdstukken. Tot drie of vier keer toe, verlaat de ganse band het podium en wordt alles donker. Het duurt ook steeds vrij lang vooraleer er dan weer een nieuw stuk aan toegevoegd wordt. De interactie met het publiek blijft tot een minimum beperkt. Buiten een aantal meeroepers als oeh-aah en funky people (zo’n zonde dat ik m’n too funky shirt van Yog niet aanhad) blijft de prinselijke Prince hoog en droog op z’n podium staan en voelt dit ook figuurlijk zo aan.
Geen echte afsluiter en zo gaan we naar huis met een open einde-gevoel. Heel benieuwd of we ergens een recensie van Serge Simonard zullen terugvinden want die stond een paar meters van ons af. Misschien is een zinsnede uit 1999 toch van toepassing en zijn “Parties not ment to last”. Het nummer dateert van 1982 en toen we het luidkeels meebrulden was het millennium nog “zo ver van ons bed”. Ondertussen slapen we al 11 jaar op verse lakens!
