Sting en Paul Simon @ Antwerps Sportpaleis

Sting @ Suikerrock Tienen

Voor deze mijnheer waren we in de eerste plaats naar Tienen gekomen. Net voor het optreden werden we gevraagd onze spiegelreflexen weg te stoppen. Gelukkig waren we hierop voorzien en haalden we de compacts boven. Hij begint stipt op tijd en zet meteen de toon door een voor iedereen wel bekende song (If I ever loose my faith in you). Wat is het heerlijk om zo te kunnen genieten van een idool dat al zo lang meedraait en nog steeds het beste van zichzelf geeft. Ik had er zin in en was helemaal in de mood om luidkeels mee te brullen. De regenponcho's hadden we al in de aanval want het buienradar voorspelde niet veel goeds. En inderdaad om 23.20h. kwam er water uit de lucht. Na een paar verdwaalde druppels ging het al snel over in een stortbui met donder en bliksem als kers op de taart. Dominic Miller was in drukke onderhandeling met de mensen achter de schermen en toen de lichten vervaarlijk begonnen te balanceren, was het meer dan verstandig om het concert af te blazen. 
Sting zelf bleef ook niet van de regen gespaard en zijn bassgitaar was er zelfs nog erger aan toe. Zo'n zonde, maar tja, tegen de natuur daar begin je weinig tegen. 
Playlist : 
If I ever loose my faith in you
Every little thing she does
Englishman in New York
Demolition Man 
Wrapped around your finger
Hung my Head
Hounds of Winter
Dedoodoo do, Dedadada
All this time
Roxanne
Heavy Clouds, no Rain 

Practical Arrangement - Sting

And here it is! The new, and jazzy Sting single 'Practical Arrangement'!

Sting's new single, "Practical Arrangement," is available NOW on iTunes! Download at http://smarturl.it/PracticalArrangement.

The Last Ship - Sting

Het nieuwe album van Sting The Last Ship vol met nieuw materiaal zal beschikbaar zijn vanaf 24 september (international op 23 september)

Het album is geïnspireerd op het toneelstuk met dezelfde naam, wat Sting schreef over centrale thema’s als thuiskomen en zelfkennis. Vooral gebaseerd op zijn eigen herinneringen als opgroeiende tiener in de schaduw van de Swan Hunters scheepswerf in Wallsend. Zijn persoonlijke ervaringen zetten universele waarheden in de schijnwerpers. De complexiteit van relaties, het verstrijken van tijd en de belangrijkheid van familie vormen de basis voor een mooie parabel uit onze moderne tijd.

Gast artiesten op dit nieuw album zijn Brian Johnson (AC/DC), The Unthanks, The Wilson Brothers en Kathryn Tickell. The Last Ship werd geproduceerd door Rob Mathes (Sting, Eric Clapton, Elton John, Lou Reed, Carly Simon) en gemixt door Donal Hodgson.

Het toneelstuk waaraan Sting bijna 3  jaar gewerkt heeft, maakt zijn debuut op Broadway in 2014 en is een samenwerking met de Tony Award winnaar Joe Mantello (director; Wicked, Other Desert Cities) John Logan (schrijver; Red, Skyfall) and Brian Yorkey (schrijver; Next to Normal). The Last Ship vertelt het verhaal van de teloorgang van de scheepswerf industrie in de 1980s in Newcastle.

Het nieuwe album is beschikbaar in zowel digtale als fysieke versie in twee verschillende uitgaven : een 12 track versie(ook op vinyl)  en een 2 cd de luxe versie met 5 extra songs.
Natuurlijk kijken we uit naar het nieuwe werk van deze rasartiest die op 27 juli de markt van Tienen zal bezoeken tijdens Suikerrock 2013.

Sting en Kaiser Chiefs op Suikerrock

Sting en The Kaiser Chiefs zijn de eerste twee grote namen die de organisatoren van het Tiense stadsfestival aankondigen voor de 27ste editie van het festival dat dit jaar plaatsvindt van 25 tot en met 28 juli. Beide staan op zaterdag 27 juli op het hoofdpodium. Suikerrock lokt met internationale toppers (vorig jaar Texas, Alice Cooper, LFMAO, Mika) jaarlijks meer dan honderdduizend bezoekers naar de Tiense binnenstad.

Sting, die Tienen aandoet met zijn 'Back to bass' tour, verkocht al bijna honderd miljoen albums als leadsinger van The Police en met zijn solowerk waarmee hij de afgelopen decennia eveneens tal van hits scoorde zoals 'Fields of gold' en 'Englishman in New York'. The Kaiser Chiefs zijn zonder twijfel de ultieme festivalband met hits als 'Oh my God' en 'Ruby' en stonden al vijf keer op Rock Werchter. (Belga)

Jarig vandaag

Sumner is de oudste van vier kinderen. In het noordoosten van Groot-Brittannië was het leven niet gemakkelijk vanwege het harde klimaat en de economische depressie. De werkloosheid was er heel hoog en de redding van het gezin was het feit dat zijn vader een vaste baan had als melkboer. Sumner had een natuurlijke aanleg voor muziek. Op negenjarige leeftijd maakte hij zijn eerste songs en zijn eigen muziek op een oude gitaar van zijn oom. In 1966 kreeg hij van een vriend een zelfgemaakte basgitaar. Dit was zijn eerste kennismaking met dit instrument. In 1969 mocht hij gaan studeren aan een universiteit in de Midlands, maar dat hield hij slechts een maand vol. Na enkele baantjes in de bouw, als buschauffeur en zelfs als belastingontvanger, besloot hij in 1971 iets van zijn leven te maken en begon een opleiding tot leraar. Tijdens die opleiding speelde hij basgitaar bij een schoolrockbandje, Earthrise.


In 1974 richtte hij samen met drie vrienden de groep Last Exit op. In 1976 huwde hij met Frances Tomelty. Later dat jaar kregen zij hun eerste kind, Joe. Kort daarna besloot hij zijn baan als leraar op te geven en hij trok met Last Exit naar Londen om daar als rockband bekendheid te krijgen.

De bijnaam Sting kreeg hij in het begin van zijn carrière, toen hij bassist was bij een jazzbandje waarmee hij regelmatig optrad in Newcastle. In die tijd droeg hij vaak een zwart met geel gestreepte trui, die zijn medemuzikanten deed denken aan een bij. Sindsdien gebruikt hij zijn werkelijke naam alleen nog bij officiële gelegenheden.

Hij werd voor het eerst wereldwijd bekend als de bassist en zanger van The Police die hij samen vormt met drummer Stewart Copeland en gitarist Andy Summers.

Nog voordat The Police in 1984 op hun hoogtepunt de facto uit elkaar ging, begon Sting met het werken aan zijn eerste soloalbum. Als begeleidingsband nam hij jazzmuzikanten aan, onder andere: Branford Marsalis, Kenny Kirkland, Darryl Jones en Omar Hakim. Sting ruilde zijn basgitaar voor een gitaar in.

In 1984 deed Sting ook aan Band Aid mee, deze werd uitgebracht rond kerstmis tijd, de opbrengst van het lied ging naar Afrika, om de armoede te verbeteren. in 1997 speelde Sting mee in de Royal Albert Hall, voor een goed doel; het helpen van mensen van Montserrat. Hij speelde met o.a. Paul McCartney (bekend van de Beatles), Elton John, Eric Clapton, Mark Knopfler en Phil Collins het liedje Hey Jude

De overstap naar meer jazz-georiënteerde muziek was niet helemaal verrassend, aangezien Sting in zijn jongere jaren met jazz en progressieve-rockbands had gespeeld. Het resultaat was meer volwassen en afwisselend dan zijn opnamen met The Police.
In 1986 kwam The Police weer bij elkaar voor een reünie, waaruit een nieuw opgenomen versie van Don't stand so close to me ontstond.

Hierna bracht Sting het ambitieuze album Nothing like the Sun uit in 1987, wederom met hulp van Branford Marsalis. Het album werd goed ontvangen en kort na het verschijnen ervan ging Sting zich inzetten voor Amnesty International. Ook zette hij zich in voor natuurbehoud – hij stichtte hiertoe de Rainforest Foundation om aandacht te vragen voor het Braziliaanse regenwoud.

Sting trouwde op 20 augustus 1992 opnieuw, nu met Trudie Styler, met wie hij al ruim 10 jaar een relatie had. Uit dit huwelijk werden vier kinderen geboren: Bridget Michael (ook bekend als "Mickey", 1984), Jake Sumner (1985), Eliot Paulina ("Coco", 1990) en Giacomo Luke (1995).

De albums die volgden waren ook succesvol, maar niet zo succesvol als zijn eerste twee soloalbums. In 2006 scoorde hij nog wel een Amerikaanse top 10-hit met het nummer Always On Your Side, een duet met Sheryl Crow.

Als soloartiest is het Sting gelukt om de grenzen van de popmuziek op te zoeken. Hij versmolt invloeden van jazz, klassieke muziek en wereldmuziek in zijn eigen nummers. Zijn teksten zijn literair en bevatten betekenisvolle boodschappen. Dit benadrukt hij zelf ook regelmatig in de pers. Zijn muziek wordt door velen gezien als literaire, intelligente rock. Zijn critici vinden zijn werk vaak pretentieus. Sting is nog steeds actief als artiest en heeft een trouwe schare volgelingen.

In februari 2007 kondigden Sting, Andy Summers en Stewart Copeland geheel onverwacht een reünietournee van The Police aan: The Police Reunion Tour. Op 28 mei begonnen ze met een optreden in Vancouver. Op 13 en 14 september 2007 speelde het drietal in een bijna uitverkochte Amsterdam ArenA.

Sting heeft ook een zoon die actief is in de muziek: Joe Sumner. Dit is de zanger van Fiction Plane, de band die ook het voorprogramma van The Police vormde gedurende de reünietournee. Fiction Plane kan overigens worden opgevat als anagram van police infant, hetgeen uiteraard refereert aan Joe Sumner als kind van Sting, ofwel The Police. Elliot Paulina (Coco) Sumner, zijn dochter, is sinds 2009 de zangeres van de band I Blame Coco. Deze band was onder andere op Lowlands 2010 en trad in Nederland voor het eerst op in Rotterdam. In oktober 2010 komt haar eerste album uit.

Sting wordt vandaag 61 en speelde dit voorjaar in het Koninklijk Circus te Brussel en in de zomer op Werchter Classic.

Sting - Back to Bass @ Koninklijk Circus Brussel

Back to Bass, Back to his Roots. Zo voelde het allezins aan. Sting in z'n eigen jasje. Na de toer met de luit en de grote symphonica opstelling van de vorige jaren, gaat Mr. Gordon Summer terug naar de basis. Een kleine opstelling, twee gitartisten (Dominic & Rufus Miller), een violist, een drummer en de prachtige Jo Lawry als backing vocal.
Simpel maar wel rechtdoor zee en loepzuiver.
Sting sprak ons meteen zowel in het Frans als in het Nederlands aan en laat ons wel wezen, in een land als het onze, waar de meeste inwoners deze tweestrijd niet machtig zijn, wil dat toch wel iets zeggen. Hij hield dit ook de ganse avond vol al nam het Frans wel de bovenhand. Hoe liefelijk kan een woord als "autodief" klinken als dit door een anglofiel wordt uitgesproken of hoe komisch kan "toen was alles naar de kl*ten" overkomen uit de mond van iemand die het "th" fenomeen perfect beheerst?
Zijn entree was direct een voltreffer : All this time. Zijn eigen favoriete nummer over de rivier die naar de zee stroomt. Die rivier die er voor ons was en die er lang na ons ook nog zal zijn. Dit maar om aan te geven hoe nietig onze mensensoort is. De artiest straalt dat ook uit, de eenvoud. Altijd geweest.
Demolition Man, Driven to Tears, Seven Days, Heavy Clouds No Rain,Foretress around your heart ... het is slechts een kleine greep uit het repertoire van zondagavond. Hij kan natuurlijk een blik hits opentrekken maar dat deed hij gelukkig niet. Fields of Gold (Champs de blé) kwam al redelijk vooraan in de avond aan bod maar Desert Rose, Every Breath you take en meer van dat moois maakten er een uitbundige apotheose van.
Heel sober en sereen sloot hij af met Message in a Bottle.
Een gedachte die we allemaal mee naar huis namen. Het was namelijk een avondje met heel veel leeftijdsgenoten die deze artiest nog steeds op handen dragen, zoveel is duidelijk.

Bart Steenhout en Alex Vanhee brengen het op deze manier in woord en beeld.

Sting op TW Classic

Het wordt een mooie festivalzomer in Werchter.

Op maandag 28 mei worden de feestelijkheden ingezet. Metallica geeft dan present op Werchter Boutique. Rock Werchter, dat plaats vindt van 28 juni tot en met 1 juli heeft Pearl Jam, Red Hot Chili Peppers, Florence + the Machine en Justice al gestrikt.

TW Classic, op zaterdag 23 juni in het Festivalpark, mag vandaag ook uitpakken met twee toppers: Lenny Kravitz en Sting. Binnenkort worden meer namen aan de affiche toegevoegd.
Een kaartje voor TW Classic kost 69 euro (excl. reserverings- en verzendingskosten) in voorverkoop.Tickets gaan in verkoop op vrijdag 20 januari om 9u via Proximus Go For Music: www.proximusgoformusic.be
0900 2 60 60 (0,5 euro/min, prijs incl. btw) Vanaf woensdag 1 februari zijn de tickets voor TW Classic eveneens verkrijgbaar in alle Free Record Shops en Fnac filialen.

Foto : Marco Grob

Sting - Back To Bass - European Tour 2012

Om de eerste 25 jaar van zijn solo-carrière te vieren, plant Sting een Europese Back to Bass toer begin 2012. Deze toer ging reeds eind dit jaar in Noord Amerika van start en blijkt een groot succes te zijn. Hij speelt al zijn solo hits van alle franjes ontdaan, terug in de basis versie.

Sting wordt vergezeld door onder andere zijn trouwe gitarist Dominic Miller, Rufus Miller (gitaar), Vinnie Colaiuta (drums), Peter Tickell ( elektrische viool) en Jo Lawry (zang).

Op 4 en 5 maart staat hij in het Koninklijk Circus te Brussel. Zoals je ziet, heeft hij België helemaal niet links laten liggen en staan we zowaar twee keer op het agenda. Ook Amsterdam en Lille staan op het toerschema, beide twee haalbare kaarten voor de fervente concertbezoeker.

De verkoop start op vrijdag 18 november om 11 uur.

Sting @ Warsteiner Hockeypark Mönchengladbach

In oktober vorig jaar zag ik Sting met de London Symphoniker in Antwerpen aan het werk. Dit concert had me zo diep geraakt, dat ik me voorgenomen had om, wanneer de kans zich voordeed, nog eens terug te gaan.
Eergisteren kaartje gekocht voor Mönchengladbach en gisteren genoten van een open air concert net over de grens.

Het was anders, zo in open lucht, maar evenzeer intens genieten. Hij is fit, topfit. Deze bijna 60er laat in niets vermoeden dat hij al zo lang in dit beroep aan het werk is. Het klinkt allemaal heel erg fris. Voor de gelegenheid wordt hij omringd door "Die Bochumer Symphoniker" en natuurlijk zijn Jo Lawry en Dominic Miller ook van de partij.

De bindteksten tussen de songs worden tot een minimum beperkt maar dat heeft alles te maken met het feit dat Sting alles in het Duits doet. "Dieses Lied ist über einen Fuchs" en "Ich bin sehr glücklich, hier zu sein" klinkt uit zijn mond bijzonder charmant en ook de namen van de solisten (vb. Christine Fischer-Eisenbrand) komen er zonder haperen uit. Chapeau!

Louter muzikaal hou ik enorm van "The end of the Game" en wat samenzang met Jo betreft, komt "Whenever I say your name" enorm sterk naar voren. Je kan je zelfs afvragen wie hier de ster is? Jo zet een geweldige prestatie neer. Sterk en overtuigend.

Drie-en-twintig wereldhits passeren de revue en de geboren basgitarist schuwt ook de mondharmonika niet. Maar bovenal is zijn stem zijn beste instrument. Duidelijk getraind op lange uithalen, krijgen we keer op keer spontaan het "kiekevel" op onze ledematen. Wat een levensenergie.

Om af te sluiten komt Sting alleen terug het podium op en brengt solo zijn "Message in a Bottle". Meegebrult door 8300 enthoesiaste concertbezoekers wel te verstaan.
Als kers op de taart bleef het ook nog eens de hele avond droog!
Sumner in the City!

Meer lezen :
Sting verzaubert den Hockey Park
Sting in Antwerpen

Sting Live in Berlin

We waren in de wolken over Sting symphonisch in het Sportpaleis van Antwerpen en konden dat moeilijk onder stoelen of banken steken.

Deze prachtige muzikale biografie ligt nu ook in de winkel in de vorm van een dvd/cd. Onderstaand voegen we de recensie van Rick Moore toe. Laat het Engels U niet afschrikken. Dit is misschien wel het ideale Sinterklaas- of Kerstcadeautje voor iemand die deze muzikant/performer een warm hart toedraagt.

The confidence and star quality that makes Sting Sting are as vibrant as ever on Live In Berlin, a recording taken from the ambitious Symphonicity tour that saw Sting present a symphonic career retrospective to sellout crowds worldwide. Only a handful of performers of the rock era have had the goods to back up their reputations of greatness. Sting has always been one of them, and proves in this DVD/CD package that he still is.
Live In Berlin chronicles pretty much Sting’s entire recording career, from “Roxanne” to “You Will Be My Ain True Love,” his duet with Alison Krauss from the Cold Mountain soundtrack, to “Whenever I Say Your Name,” his duet with Mary J. Blige. Those latter two feature Australian jazz vocalist Jo Lawry, who covers the entire show’s harmony parts. Sting clearly revels in having his music interpreted by an orchestra on the two-plus-hour DVD, and while it’s somewhat odd to hear Police hits like “King of Pain” and “Every Breath You Take” with an orchestra and sans Summers and Copeland, Sting, along with conductor Steven Mercurio, made sure that the arrangements achieve a near-perfect mix of orchestral verve and Police-style rock ‘n’ roll spirit.
The orchestra is filled with top-notch players who can tackle the Middle Eastern spirit of “Desert Rose,” the Prokofiev-inspired introduction to “Russians,” and the playful fun of the Chicago blues-ish “She’s Too Good for Me” with equal aplomb and appropriateness of feel. Jazz legend Branford Marsalis (he’s old enough to have legendary status by now) plays soprano sax on several tunes, reprising his role from Sting’s Dream of the Blue Turtles days, and Dominic Miller, Sting’s guitarist of the past two decades, handles the primary guitar duties here (except for when Sting himself plays).
As for Sting…well, he’s as fabulous as ever. He still sings great, always on pitch, and picked great songs for this tour. And if you ever wanted to see Sting line dance, well, here’s your chance, as he and his frontline musicians get down to multiple fiddles on “This Cowboy Song.” To prove that he’s conquered every musical realm, Sting performs “I Hung My Head,” after making sure the audience knows that Johnny Cash covered it. For a guy who’s often been accused of being too serious, he’s obviously enjoying life at a hard-to-believe 59, with some of his vocal histrionics being almost over the top but always followed by a smile.
The amount of work that went into these shows – scoring all these songs for an entire symphony, learning the parts, rehearsing with a music icon with a reputation for perfection – had to have been a monumental undertaking for everyone. With 22 songs on the DVD and 14 songs on the accompanying CD (five of which aren’t performed on the DVD), some of the songs almost reach the point of being too Boston Pops-ish –- almost. Because just when it feels like they’re approaching that John Williams 4th-of-July perfection, Mercurio’s uninhibited, and not always pretty, conducting pulls everybody back to rock reality.
Unlike some songwriters whose songs are the stars, let’s make no mistake: The songs, good (or even classic) as they are, still take second billing to the singer here. Sting is, and will always be, a rock star, no matter how old he is, and whether he’s got a classical guitar or a full orchestra behind him. This is a highly enjoyable package both artistically and for its entertainment value, and especially recommended for those of us who can only hope to grow old as gracefully as this artist.
By Rick Moore

Sting Symphonicity @ Sportpaleis Antwerpen

On and on the rain will fall

Like tears from a star like tears from a star

On and on the rain will say

How fragile we are how fragile we are

Een mager klein mansfiguur komt zonder veel ommezwaai het podium op en begint direct met zijn repertoire. Ik zit stil en hou m’n adem in. Net als bij zijn vorige concert heb ik het idee dat je Sting niet hoeft te zien om te ervaren wie hij is. Je voelt gewoon de ziel die vanbinnen uit komt. Dat klinkt enorm spiritueel maar geeft toch heel nuchter weer hoe ik het aanvoel.

Tot wanneer gaat mijn herinnering aan Sting terug? Ik denk aan het Synchroncity album in geel rood en blauw en de jas in dezelfde kleuren die hij tijdens de concertreeks. Het kleinood is niet langer want wegens veelvuldig gebruik, blijft er slechts een gebroken doosje en een geknakte tape over. Zijn eerste solo-lp (Dream of the Blue Turtles) moet hier ten huize ook nog ergens rondzwerven, op zoek naar een platenspeler die we niet meer hebben. Dit om maar even aan te geven dat ik Sting al heel lang een warm hart toedraag.

Wat ik tijdens dit concert weer mag ervaren is de kracht van zijn muziek. Het mooie aan de klanken die zijn leven maar tegelijk ook je eigen leven vertellen. Hij neemt je mee. Het is een wonderbaarlijke reis.

Het concertbandje telt voor de gelegenheid 45 koppen en noemt zich de “London Symphonic Orchestra”. Net zoals Sting uit een enorm repertoire kan putten heeft hij een evenredig aantal muzikanten rondom zich. Het lijkt heel erg comfortabel te voelen, zowel voor hem, als voor ons. Wat mij bijzonder raakt is dat hij bij de instrumentale stukken gewoon aan de rand van het podium gaat staan (in het donker) en de muziek mee over zich laat komen. Net als zijn publiek ademt hij de tonen in en laat zich inspireren alsof hij de songs voor het eerst hoort.

Al van bij het begin trekt hij een blik overbekende nummers open maar het zijn vooral de niet evidente nummers die het diepst van de ziel naar boven brengen. Moon over Bourbon Street is er zo eentje. Jaren niet meer gehoord en toch nog woord voor woord kunnen meezingen. Letterlijk en figuurlijk een nieuwe jas voor de vampier en allebei tot in de kleinste details verzorgd. Een song als een kind dat je koestert en waar je ademloos naar kijkt en luistert.

Bij het buitengaan borrelt bij mij het woord “inspiratie” naar boven. Zijn songs lijken de innerlijke bron weer helemaal te hebben aangeboord en alles lijkt plots veel duidelijker. Als muziek dit met een mens kan doen, zijn we dan niet ongelofelijk bevoorrecht dat we dit mogen ervaren? Bedankt Gordon, bedankt Sting.