NOTP editie 28 jaargang 2012

Voila, dit zijn een aantal snapshots uit de losse pols.

Naturally 7 mocht de avond op gang trappen met "In the air tonight", een cover van grote mijnheer Phil Collins en zijn band. Zeven stemmen die we kennen vanuit het voorprogramma van Michael Bublé, die zowel met hun zang- als muziekimitaties zonder band het sportpaleis met klanken vullen.
Als jonge klassiek geschoolde muzikant werd gekozen voor Remy Van Kesteren, een Nederlander die vrij ongewoon als man de harp bespeeld. Nu zagen we dit wel eerder in de finale van het George Michael concert waar de song "I remember you" glansrijk werd begeleid door enkel de harp. Soms gingen de harptonen wat verloren in het grote "Il Novecento"- geheel. Het is dan ook een orkest op U tegen te zeggen.
Vanuit de eigen Blegishe stal, kwam Ozark Henry en dit op blote voeten. Het is algemeen geweten dat deze man geen geld uitgeeft aan een uitgebreide schoenencollectie. Een paar eigen ontworpen teenslippers vindt hij meestal voldoende. Gisterenavond ging hij echter voor "Less is More".
Nog voor de pauze komt er wat vrouwelijk schot in de zaak en maakt kleine Anastacia met de grote stem haar opwachting. Ze heeft duidelijk in de kleerkast van Natalia gezeten en toont zich in een glittershortje met bijhorende 20 cm stilletto's.

Na de onderbreking zetten we als vanouds weer klassiek in. Het is enorm irritant dat mensen niet tijdig van de VIP ruimte terugkeren en zo waarschijnlijk ongewild een meer dan storend effect hebben op de prachtige muziek.
Mister Proms, John Miles mag zeker niet ontbreken op een avond als deze. Klassiek is zijn nummer "Music was my first Love" de rode draad in de proms concerten. Hij koos er dit jaar voor om zich de laten begeleiden door Naturally 7 wat toch wel weer een heel andere invulling van de song geeft. Altijd weer is er die enorme kippenvel race, als het orkest ten volle mag uithalen. Het is en blijft een dijk van een lied.
Het is voor John ook een bijzondere avond . Hij brengt voor het eerst het lied "Angel" dat hij jaren geleden voor zijn dochter Tanja schreef. Het werd echter nooit uitgebracht. Nu Tanja zelf moeder is van een zoon die lijdt aan een syndroom Cri-du-Chat wordt dit muziekstukje uitgebracht ten voordele van haar stichting .
John sluit zijn performance af met een Anastacia duet. "I belong to you".
Als de Jacksons op het podium verschijnen en een aantal van hun meest bekende songs uitvoeren, bekruipt me een heel dubbel gevoel. De liedjes zijn natuurlijk herkenbaar vanaf de eerste noot en nog steeds razend populair maar als je wat beter kijkt, zie je vier oude mannen in overjaarse pakjes die zich te pletter zweten. Misschien komt dit wat pejoratief over alhoewel dit niet de bedoeling is. Ik probeer gewoon wat ik hoor en zie even in woorden te gieten en dat valt niet mee. Wat is hun beweegreden om na zoveel jaren nog steeds diezelfde pasjes te maken, nog steeds in diezelfde broederlijke bezetting ten tonele te verschijnen en nog steeds diezelfde songs te zingen uit de tijd dat hun overleden broer nog een broekkie was?
Als je even door het prentje heenkijkt zie je nog steeds die jonge kerels van 40 jaar geleden staan en is er weinig aan de inhoud veranderd. Mocht je daar toch problemen mee hebben dan is er nog steeds de grote videowall die de oude beelden projecteert.

We werden weer danig in de watten gelegd wat spijs en drank betreft en daarom een dikke mercie aan alle sportpaleizers voor de bijzondere avond. Op naar editie 29!

Naturally 7 : In the air tonight - Wall of Sound - While my guitar gently weeps
Ozark Henry : Indian Summer - An angel fell ot's done - This one's ofr you
Anastacia : Left outside alone - I'm outta love - I belong to you
John Miles : Music - Angel - I belong to you
Remy Van Kesteren : Asturias - Die Moldau - Allegro voor Harp
The Jacksons : Can you feel it - Blame it on the Boogie - I'll be there
Il Novecento : The Good, the bad and the ugly - 5de van Beethoven

Night of the Proms anno 2012

Vanavond is het weer zo ver. De reeks van NOTP wordt afgetrapt.

Ieder jaar opnieuw slagen de organisatoren erin om een fijne affiche op te hangen .

Dit jaar is het niet anders. Met The Jacksons, Anastacia en Ozark Henry zullen er alvast voor zorgen dat we met een big smile huiswaarts keren.

Maar voor het zover is, let the party begin!

Een volledig verslag is voor morgen

Ozark Henry en Remy van Kesteren zeggen toe voor NOTP

Anastacia en Naturally 7 krijgen het gezelschap van Ozark Henry en de Nederlandse harpist Remi van Kesteren op het podium van Night of the Proms. Het populaire evenement brengt van 8 tot en met 17 november in het Antwerpse Sportpaleis weer klassiekers over alle tijds- en muziekgrenzen heen.
De tand des tijds heeft geen vat op Night of the Proms, dat voor het 28ste jaar op rij stoeit met klassiek en pop. Ook dit najaar zal het symfonisch orkest Il Novecento o.l.v. Robert Groslot weer op meesterlijke wijze klassieke melodieën verenigen met de grootste popklassiekers, terwijl artiesten van wereldklasse het publiek uitnodigen om mee te dansen, mee te zingen, even weg te dromen en dan weer stevig uit de bol gaan.
"Toppers walsen Sportpaleis plat", “Eén van de allerbeste edities in meer dan een kwarteeuw Night of the Proms”, “De affiche is één van de sterkste in jaren”, “Deze editie wordt de vernieuwing, of spreken we beter van de verjonging, consequent doorgetrokken”... Dit is slechts een greep uit de reacties op Night of the Proms 2011. “Deze positieve commentaren zijn een extra stimulans voor ons om de vernieuwing verder door te trekken. Ook voor de komende editie leggen we de lat weer heel hoog”, aldus organisator Jan Vereecke. Night of the Proms wordt opnieuw een verrassende, swingende en afwisselende reis door eeuwen muziekgeschiedenis. Daarvoor wordt dit jaar een beroep gedaan op zowel de ijzersterke Anastacia, de fenomenale zangstemmen van Naturally 7 en vaste waarde John Miles, als op Ozark Henry en Remy van Kesteren. Nog één grote naam wordt toegevoegd.
Ozark Henry, Vlaams talent van wereldformaat
Met nummers als ‘Sweet Instigator’, ‘Indian Summer’, ‘Rescue’ en ‘Word-Up’ schreef de West-Vlaming Piet Goddaer, die in 1995 uitpakte met zijn alter ego Ozark Henry, tijdloze hits van wereldniveau. Zeer avant-gardistisch waren nog zijn albums ‘I’m Seeking Something That Has Already Found Me’ (1996) en ‘This Last Warm Solitude’ (1998). Zijn grote doorbraak kwam er in 2001 met het meer toegankelijke ‘Birthmarks’. Intelligente popmuziek met klassieke invloeden zou je op het visitekaartje van Ozark Henry kunnen schrijven, zoals hij ook demonstreerde op ‘The Sailor Not The Sea’ (2004) en ‘The Soft Machine’ (2006).
In het najaar van 2010 verscheen zijn zesde studioalbum ‘Hvelreki’, met opnieuw adembenemende muziek die Piet zelf omschrijft als “bijna zichtbare, bewegende landschappen”. Door de beeldende kracht van zijn composities wordt hij ook vaak gevraagd om soundtracks te schrijven voor films, documentaires en tv-series. Van zijn hand is o.m. de muziek van de tv-reeks ‘Sedes & Belli’, van de film ‘Crusade In Jeans’ (naar het boek ‘Kruistocht in spijkerbroek’ van Thea Beckman) en van de documentaire ‘To Walk Again’ van Stijn Coninx.
Donderdag 12 juli treedt Ozark Henry in het Paleis voor Schone Kunsten op met het Nationaal Orkest van België o.l.v. Stefan Blunier. Zijn muziek wordt afgewisseld met werk van Berlioz, Tsjaikovski en Berlioz.
Remy van Kesteren, een harpist met lef
De 23-jarige Nederlander Remy van Kesteren wordt algemeen beschouwd als één van de grootste harptalenten van dit moment. Op tienjarige leeftijd werd hij toegelaten tot het Utrechts Conservatorium, waar hij in 2010 met de hoogste onderscheiding afstudeerde. Hij vervolgde zijn studie aan het Conservatorium van Amsterdam en het Conservatoire National Supérieure de Musique de Paris, waar hij momenteel studeert bij de wereldberoemde harpiste Isabelle Moretti. Al in 2009 werd hij uitgeroepen tot ‘Jong Muziektalent van het Jaar’ en won hij de derde prijs tijdens de 17de editie van het prestigieuze ‘Internationale Harp Concours’ in Israël. Nationale en internationale prijzen werden zijn deel en resulteerden in optredens over de hele wereld.
Van Kesteren soleerde met o.a. het Jerusalem Symfonie Orkest en het Nederlands Kamerorkest, dat hem op zestienjarige leeftijd begeleidde tijdens zijn debuut in het Concertgebouw te Amsterdam. Een jaar daarvoor speelde hij tijdens de doop van Prinses Amalia en trad hij op in de Carnegie Recital Hall te New York. Met twee andere jonge musici richtte hij onlangs trio42 op, een in de kamermuziek unieke combinatie van harp, viool en saxofoon.
Wat hem inspireert en drijft in de muziek, is “de kracht van een solist die eerlijk en puur speelt zonder concessies of compromissen en met een grote mate van risico en lef”, legde Remy van Kesteren vorig jaar uit aan ‘Trouw’. Remy heeft alvast het lef, de looks en het meesterschap om de aandacht te vestigen op een uniek instrument dat nooit eerder op Night of the Proms in de schijnwerper stond.

Suikerrock 2012

Muziek maken is voor Piet Goddaer even levensnoodzakelijk en vanzelfsprekend als ademhalen. Gepassioneerd als hij is, vindt hij als componist en performer moeiteloos aansluiting bij andere kunstenaars. Bijvoorbeeld in de film en de mode zoals modeontwerper Dries Van Noten of schoenontwerper Floris van Bommel. Piet Goddaer's talent, vakmanschap en muzikale lef dragen ertoe bij dat hij
door anderen artiesten en groepen wordt gevraagd als songschrijver, arrangeur en/of producer. Zo werkt hij samen met Arid, Lunascape, Novastar en het Britse kunstenaarscollectief A Change Of Light.
De beeldende kracht van zijn composities maakt dat hij vaak wordt gevraagd om de soundtracks voor films, documentaires en tv-series te verzorgen, zoals de soundtrack van de tv-reeks ‘Sedes & Belli’, van de film ‘Crusade In Jeans’ (naar het boek ‘Kruistocht In Spijkerbroek’ van Thea Beckman) en de muziek in de documentaire ‘To Walk Again’ van Stijn Coninx.
Zijn vader, klassiek componist en jazzmusicus Norbert Goddaer, stimuleert Piet als kind om noten te leren lezen. Op de muziekschool leert hij ook piano en sax spelen. En via de platencollectie van zijn vader proeft hij van uiteenlopende genres, van klassieke muziek over Dave Brubeck tot Frank Zappa.
Op z’n zestiende verjaardag start hij zijn eerste band, Church of Nemesis, met zijn broer Jan die bas speelt. Wanneer de leadzanger het voor bekeken houdt, gaat Piet zingen en wordt de groep omgedoopt tot Heather O’ Rourke. In 1994 start Jan Goddaer met het hiphop/funk project Word. Piet schrijft de teksten voor deze formatie en rapt. Word is populair in het live-circuit en wordt opgepikt door Studio Brussel.
Ondertussen schrijft Piet ook nummers met het oog op een soloproject, en zo wordt in 1995 Ozark Henry geboren. Recensenten zijn laaiend enthousiast over zijn muziek, maar de doorbraak komt er pas
in 2001, met zijn derde cd ‘Birthmarks’ en de hits ‘Rescue’, Word Up’ en ‘Sweet Instigator'. Ozark Henry wordt door het Belgische publiek aan de borst gedrukt en speelt uitverkochte concerten in zalen variërend van de AB over de Lotto Arena tot Vorst Nationaal.
De daaropvolgende albums 'The Sailor Not The Sea', 'The Soft Machine' en 'A Decade' behalen steevast minstens goud en vormen de schatkisten van hits als 'Indian Summer', 'At Sea', 'These Days' en 'Godspeed'. In 2008 verhuist Piet Godaer tijdelijk naar Parijs, maar na drie jaar stilte liet Ozark Henry eind 2010 weer van zich horen met zijn zesde studioalbum ‘Hvelreki’. Met lovende kritieke en 4 sterren recensies zette het nieuwe album Ozark Henry terug stevig op de Belgische muziekkaart: de plaat behaalde op amper twee maanden tijd platinum en bij de MIA’s ging de artiest lopen met de award in de categorie Pop. Met de single 'This one's for you' scoort hij ook nog eens zijn grootste hit tot dan toe!

Na een blitzcarriere als grafisch vormgever wordt Daan Stuyven, eind jaren '90, bekend als zanger van Dead Man Ray, een Antwerpse indie-rock band met o.a. ex-dEUS-gitarist Rudy Trouvé. Eind jaren tachtig was hij reeds met de groep Citizen Kane in de Humo's Rock Rally-finale belandt, en had hij met Running Cow geproefd van het succes dankzij de radiohit 'Gasoline On Fire'.
Maar vooral als solo-artiest ontpopte hij zich als een muzikale variant op het belgische surrealisme, met bizarre pophits als 'Swedish Designer Drugs', 'Victory', of de dancehit 'Housewife'.
Zijn muziek combineert cynische teksten met elektronische, extreem dansbare muziek. Soms pompeus megalomaan, dan weer kwetsbaar intimistisch. Zowel met de albums 'Victory', 'The Player', en 'Manhay' behaalde hij de goud/platinum-status. 'Manhay' gereleased in april 2009, gaf een radicale ommekeer in sound. Volledig live - geen sythns - no beats - pure wilde en emotionele muziek met DAAN's donkere zang als middelpunt. Live met een energieke, en behoorlijk 70's klinkende band als begeleiding en de fantastische Isolde Lasoen op de ritmesectie, zorgde dit voor meer dan 100 stomende festivals in 2010-2011.Het succes van de country getinte hitsingle 'Icon' was daar niet vreemd aan.
In 2010 was DAAN 'Best downloaded artist' in België, won hij een groot aantal Mia’s in diverse categoriën, en werd hij verkozen als beste zanger op Humo’s Pop Poll, zowel in 2009, 2010 en 2011. Een volledig uitverkochte en alom laaiend entoesiast onthaalde theatertour (80 shows) volgde in 2011 met het akoestisch programma ‘Simple’. Eind vorig jaar verscheen 'Concert', een registratie van 'Simple' in het Flagey gebouw.Terecht werd DAAN begin dit jaar gelouwerd met de Vlaamse Cultuurprijs.
Begin dit jaar dee hij inspiratie op onder de Californische woestijnzon, voor een "mogelijk psychedelische plaat" die in het najaar zou verschijnen. Ondertussen is DAAN weerom klaar om deze zomer het beste van zichzelf te geven in een ‘best of’-show, op zondag 28 juli op de Grote Markt van Tienen!

Texas rondt Suikerrock 2012 af maar er volgen waarschijnlijk nog wel enkele namen voor zondag 29 juli wat toch steeds een zeer afwisselende familiedag is.

Meer info : http://www.suikerrock.be/